පෙම්වතුන් ...

කහපාට අඳුරු හැන්දෑවේ

ඉපල් හැලුන ගස් පාමුල

වැට ඉනි අද්දරට වී

උණුහුමට ගුලිවුන

අඳුරු හෙවනැලි දෙකක්

එකට එක්ව ගයයි...

ලොව නිසලම බසින්

වදනින් පිට නොවන

හදවතටම දැනෙන

ආදරයේ සොඳුරුතම කව

ආත්මයටම දැනෙන්නට...

සඳ, තරුව හා මම

නිසල තරු කැට

සසල කල ඔබ

අහස තනිකර

දුර ගිහින් අද...

තරුව තවමත්

සඳට පෙම්බැඳ

නෙතු අයාගෙන

වලා අභියස...

සොඳුරු අදහසක්

If I could have just One Wish,

I would wish

to wake up everyday

to the sound of your breath on my neck,

the warmth of your lips on my cheek,

the touch of your fingers on my skin,

and the feel of your heart beating with mine.....

Knowing that I could never find that

feeling with anyone other than YOU.....

එකම එක ප්‍රාර්ථනාවක් කරන්න පුළුවං නම් මට,

මං ප්‍රාර්ථනා කරනවා මුළු හදවතින්ම

හැමදාමත් අවදි වෙන්න ලැබෙන්න

මගේ ගෙලේ වදින ඔබේ සුසුම් වල හඬ‍ට

මගේ වත මඬලට දැනෙන ඔබේ තොල්පෙති වල උණුහුමට

මගේ ගත පුරා දුවන ඔබේ ඇඟිලි තුඩු වල ස්පර්ශයට

මගේ හදවතත් එක්කම ගැහෙන ඔබේ හදවතේ රිද්මයට....

නිහඬවම දැනගෙන

වෙන කවුරුවත් නොවෙන බව,

ඒ මගේ දඟකාර ඔබම බව....

ඇත්තටම ලස්සන අදහසක් නේද? පිරිසිදු ආදරයක සුවඳ විතරම විතරක් දැනෙනවා. මේ වගේ ආදරණීය හීනයක් හදවතින්ම ආදරය කරන කී දාහකගේ හිතේ ඇත්ද?

ඇත්තටම ගැඹුරු ආදරයකින් අපි බලාපොරොත්තු වෙන්නේ මේ වගේ පුංචිම පුංචි හිත සැනසිල්ලක් විතරක් වුනාට ඒ සැනසිලි දායක හැඟීමෙන් අපේ මුළු ආත්මයම නිවී සැනසෙන බව දැනෙන්නෙත් ගොඩක් සංවේදී හිත් වලට විතරයි. 
 

Translation එක ටිකක් Romantic වැඩිද මන්දා. සිංහලෙන් ලියද්දි හිතටම දැනෙනවානේ. ඒකයි හො‍ඳේ.

                                                                                                         කැමීලියා

අපේ පිය සටහන්...

         වෙන්ව ගිය දිවි මගේ

         කඩින් කඩ මුන ගැසී

         දෑත් පටලගෙන

         දෙනෙත් බිමට බර කරගෙන

         මුනිවත රැකගෙන

         සියළු හැඟීම් දැනීම්

         ඇඟිලි තුඩු වලින්

         හුවමාරු කරගෙන

         අළුත් කරමු අපි.....

                                  අපි අපේ ලොවේ තනි වී

                                  ආදරයෙන් පිය නැගූ

                                  මගතොට රැඳුනු

                                  දහසකුත් එකක් පා වලට පෑගුන

                                  කාලයේ දුහුවිලි තලයේ

                                  මිහිදන් වී නිදන

                                  ඒත්...,

                                  සදා එකටම ගමන් කල

                                  අපේ පිය සටහන්.....

හීනෙන්වත් ලඟට එන්න

නින්ද නේන රෑ තුන්යම

නුඹෙ මතකය පමණක් විත්

සිහිකර ඒ මුදු සෙනෙහස

දවා පෙලයි මගෙ හදවත..

        හීනෙන්වත් ලඟට එන්න

        කර වටේට අත දාන්න

       තොල්පෙති නලලත තබන්න

       නින්දෙදි හිස අතගාන්න...

                නිදි දෙව් දුව...,

                        ඇවිත් මාව වැලඳ ගන්න

                        ඔහුට එන්න හැකි වෙන්නට

                        වලා පෙලේ නැගිලා....

                        දුර ඈත තරුවෙ ඉඳලා....

කිසිදා තනි වෙන් නෑ...

පියාඹලා එන්න හිතයි කිරිල්ලියක් වගේ

නෙතින් විඳින රෝස පාට වලාකුලක් වගේ

මද පවනේ දැවටීලා මල් සුවඳක් වගේ

පයට නුඹේ පෑගෙන සුදු වැලි කැටයක් වගේ..

               සැනසිල්ලක් ඕනෙ වුනොත් කවදාහරි නුඹේ

               හිත රිදිලා දුක කියන්න ගෙවෙනා හැම වෙලේ

               මේ මිහිමත නුඹ කිසිදා තනි වෙන් නෑ ප්‍රියේ

               මං එන්නම් පාවිලා ආදරය අරන් හිතේ..

මැරෙන දාට....

මද සුළඟක් වෙලා එන්න

හීන් සැරේ ලඟින් ඉන්න...

විසල් රුකක් වෙලා ඉන්න

මගෙ හදවත සිසිල් වෙන්න...

රන් තරුවක් වෙලා ඉන්න

කළුවර රෑ එලිය දෙන්න...

හිරු එලියක් වෙලා එන්න

මගේ ලෝකය පුබුදු වන්න...

ඒත්..,

ඕන වුනොත් මට මැරෙන්න

මගෙ ආදරේ වෙලා එන්න...

නලල් තලය සිඹලා යන්න

මැරෙන්න මට ලේසි වෙන්න...

කුරුළු පිහාටුවක්

ඔයා...

හැම පැත්තෙන්ම හිතට එකතු වෙන

මහ මෙරක් තරම් බර

අහසේ පාවෙන රෝසම රෝස පාට

වලාකුලක් උඩ තියලා

මගේ ආදරේ අරගෙන

සැහැල්ලුවෙන්

මද සුළඟත් එක්ක

ඈතින් ඈතට පාවෙලා යන

පුංචි කුරුළු පිහාටුවක්...

                              මටත් කියා දෙන්න

                              හීන් සීරුවේ....

                              පාවෙලා යන්න ඒ වගේ

                              නීල ආකාසය දිගේ

                              අනන්තයට....

පෙති හැලිච්ච රෝස යාය ...

මල් පිපිලා පාට වැටුන

සුවඳ නිසා හිතම පිරුන

ජීවිතේම එලිය කරල

රටා මවපු රෝස යාය...

ආදරයෙන් දෝතට ගෙන

නෙලාගන්න සැරසුන කල

කඳුලැලි පිණිබිඳු කරගෙන

පෙති හැලිච්ච ‍රෝස යාය...

ප්‍රායෝගික යථාර්තයේ දිග ඇරෙන හැඟීම්බර හීන

ජීවිතේ හීනයක් තරම් ලස්සනද?

නෑ... කවදාවත් නෑ....

හැමෝගෙම හිත් වල හැබෑ කරගන්න බැරිවුන හීන තියනවා.

යථාර්තය හරි ප්‍රායෝගිකයි.

ඒක ඇත්ත. ඒත්.., හීන හරිම හැඟීම්බරයි.

ජීවත් වෙන්න වැඩිපුරම ඕන මේ දෙකෙන් කෝකද?

අනේ මම දන්නෑ... මට තාම තේරුම් ගන්න බෑ..

ඒත්...,

මට එක ප්‍රශ්නයක් තියෙනවා.

බිඳිලා ගිය හීන මැද්දෙ ගෙවෙන කටුක යථාර්තයෙදි වුනත්

ආදරේ පුරවගෙන ඇහිපිය නොහෙලා

අපේ ඇස් යාවුනොත්, අ‍පේ හිත් පැටළුනොත්

මුළු ලෝකෙම නතරවෙලා අපේ දිහා බලා ගෙන ඉන්නවා වගේ දැනිලා

අහස ගිගුම් දීලා මේ මහ පොළොව උඩ

එකම එක තත්පරේකට හරි

අපේ හීනය හැබෑවක් වුනොත්....

 ඒ එකම එක හැඟීම්බර තත්පරේ

හිත රිදවන ප්‍රායෝගික යථාර්තයට අයිති නැද්ද...?

                                                                                                                                 කැමීලියා